Drosera sessilifolia
Drosera sessilifolia
131 widoki
Taksonomia
| Rodzina: | Droseraceae |
|---|---|
| Rodzaj: | Drosera |
| Zamówienie: | Caryophyllales |
Przegląd
Drosera sessilifolia to mała południowoamerykańska rosiczka z rozetą okrągłych, żółtawych liści i różowo-liliowymi kwiatami. W naturze zwykle jest rośliną jednoroczną, żyjącą jedną porę deszczową.
Drosera sessilifolia tworzy rozetę małych, klinowatych do okrągłych liści owadożernych. Liście są zwykle żółtawe i z wiekiem czerwienieją. Rośliny mają zazwyczaj od 1 do 2 cm średnicy, a największe odnotowane dzikie rozety miały 4.5 cm.
Drobne kwiaty mają różowo-liliowe lub jasnoliliowe płatki, a działki kielicha są często pokryte krótkimi, sztywnymi czerwonymi włoskami. Pędy kwiatowe mają zwykle od 5 do 8 cm wysokości i nie zakrzywiają się u podstawy, choć odnotowano jeden pęd o wysokości 52 cm.
Jest bardzo podobna do swojej najbliższej krewnej, Drosera burmannii, i obie tworzą sekcję Thelocalyx. D. sessilifolia ma zazwyczaj bardziej okrągłe blaszki liściowe oraz szersze i krótsze ogonki, podczas gdy D. burmannii ma liście klinowate, niemal trójkątne. Kolor kwiatu nie pozwala ich wiarygodnie rozróżnić, ponieważ niektóre D. burmannii także mają różowe kwiaty. Oba gatunki mają pięć szyjek słupka, które rozwidlają się na końcu, w przeciwieństwie do pozostałych rosiczek obu Ameryk.
Informacje geograficzne
Region rodzimy: Brazylia, Wenezuela i Gujana
Strefy klimatyczne: Tropikalny, z wyraźną porą deszczową i suchą
D. sessilifolia rośnie na piaszczystych lub żwirowych glebach w sezonowych wysiękach, gdzie w porze deszczowej cienka warstwa wody pokrywa piasek; na brzegach tych wysięków rośnie też na suchszej, piaszczystej lub żwirowej glebie. Odnotowano ją od około 150 m n.p.m. na równinie zalewowej Pantanalu aż do około 1,200 m w Chapada dos Veadeiros. W Brazylii jest znana z wielu stanów, od Minas Gerais i Goiás po północno-wschodnie wybrzeże, gdzie rośnie w pobliżu słodkowodnych oczek, które w porze deszczowej powstają między wydmami. Występuje tam, gdzie pora deszczowa i sucha są bardzo wyraźnie rozdzielone.
Charakterystyka fizyczna
Dojrzały rozmiar: Rozeta zwykle 1-2 cm średnicy (do 4.5 cm); pędy kwiatowe zwykle 5-8 cm
Tempo wzrostu: Szybki
Typ pułapki: Pułapka na muchy
Podobnie jak inne rosiczki, liście mają trzonkowe gruczoły, których lepkie krople śluzu przyciągają i zatrzymują małe owady. Gruczoły wydzielają następnie enzymy trawiące zdobycz, a liść wchłania składniki odżywcze.
Przewodnik po opiece
Wymagania świetlne
Ciepłe, jasne światło. Siewki potrzebują jasnych warunków, a dorosłe rośliny dobrze rosną w terrarium pod lampami do uprawy.
Jasne światło przez cały rok codziennie
Zapotrzebowanie na wodę
Typ: Woda deszczowa, destylowana lub z odwróconej osmozy
Metoda: Dorosłe rośliny uprawiaj w małych doniczkach stojących w misce z czystą wodą.
Częstotliwość: Nie dopuszczaj do wyschnięcia miski; w razie potrzeby uzupełniaj
Wilgotność: Umiarkowana do wysokiej
Gleba
Uprawiaj ją jak inne subtropikalne rosiczki: mieszanka torfu i piasku lub torfowiec, z piaskiem krzemionkowym i bez dodatku nawozu.
pH: Kwaśne (na bazie torfu lub torfowca)
Temperatura
Lato: Ciepło; nasiona kiełkują najlepiej w 20-25°C (70-80°F)
Zima: Normalne temperatury domowe; bez zimnego spoczynku
Karmienie
Częstotliwość: Regularnie, zwłaszcza w czasie kwitnienia
Karm rośliny regularnie, zwłaszcza gdy kwitną, aby mogły odzyskać rozmiar, który kwitnienie może zmniejszyć.
Propagacja
Metody: Nasiona, wysiewane jak u innych subtropikalnych rosiczek. Zwykle nie rozmnaża się jej z sadzonek liściowych ani korzeniowych, ponieważ jej liście i korzenie są mniej odporne niż u rosiczek wieloletnich.
Trudność: Średnie
Porady dla początkujących
Licz się z tym, że jest jednoroczna: co roku zbieraj nasiona, aby zawsze mieć następne pokolenie. Utrzymuj ją w wilgoci, cieple i jasnym świetle.
Rozwiązywanie problemów
Roślina, która kwitnie, wytwarza nasiona i zamiera, przechodzi swój naturalny cykl jednoroczny. Zbierz i wysiej nasiona albo wcześnie utnij pędy kwiatowe, aby zachować roślinę.
Wskazówki dotyczące uprawy
Utrzymaj ją, usuwając kwiaty Zaawansowane
Aby utrzymać roślinę przy życiu dłużej niż jeden sezon, wcześnie utnij pędy kwiatowe i przesadzaj ją mniej więcej co trzy lata. W przeciwnym razie pozwól jej zakwitnąć i wysiej nasiona.
W naturze jest jednoroczna Ogólne
W naturalnym środowisku D. sessilifolia zwykle rośnie jako roślina jednoroczna: w jednym sezonie wegetacyjnym kwitnie, wytwarza nasiona i zamiera, gdy gleba wysycha. Nasiona kiełkują wraz z następną porą deszczową i potrzebują ciepłych, jasnych warunków, by dobrze rosnąć.
Ciekawostki
W naturze rośnie, kwitnie, wytwarza nasiona i zamiera w ciągu jednej pory deszczowej; nasiona kiełkują wraz z następnymi deszczami.
W wysiękach jej nasiona kiełkują pod warstwą wody i glonów, dlatego siewki często widuje się jeszcze zanurzone.
Ten gatunek i Drosera burmannii to jedyne dwa gatunki sekcji Thelocalyx.
Mieszańca z D. burmannii uzyskano w uprawie w 1994 roku i nazwano D. x thelocalyxiana.
Nasiona sprzedawane przed 2009 rokiem jako D. sessilifolia bywały D. burmannii lub mieszańcem.
Historia
Francuski botanik Auguste de Saint-Hilaire odkrył Drosera sessilifolia w zachodniej części Minas Gerais w Brazylii, w pobliżu rzeki São Francisco, i opisał ją w 1824 roku. George Bentham opisał Drosera dentata z Gujany w 1842 roku, a Ludwig Diels uznał ją za synonim D. sessilifolia w swojej monografii Droseraceae z 1906 roku. W 1996 roku brazylijski botanik Fernando Rivadavia opisał, że znalazł ją w naturze dopiero po kilku wyprawach, ponieważ rośliny zdążyły już obumrzeć w porze suchej.
Źródła
Często zadawane pytania
Pokrewne gatunki
Bądź na bieżąco Drosera sessilifolia
Subskrybuj, aby otrzymywać porady dotyczące pielęgnacji, poradniki dotyczące uprawy i aktualności dotyczące Drosera sessilifolia i inne rośliny mięsożerne.